nieudolność ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) cecha tego, co jest nieudolne; cecha tych, którzy są nieudolni
(1.1)
(1.1) Jerzy oprowadzał pana swego po całej fabryce, pokazał mu swoją machinę, a podniecony pochwałami, mówił z zapałem i z taką pewnością siebie, a wyglądał tak męsko i pięknie, iż pan jego doznał przygnębiającego uczucia własnej nieudolności — wobec niewolnika…Harriet Beecher Stowe, Chata wuja Tomasza (wyd. 1922) (1.1) Premier usunął ze stanowiska swego sekretarza za jego nieudolność.
(1.1) nieudolność +
(1.1) cecha
nieudolny nieudolnie
(1.1)
angielski: (1.1) ineptitude duński: (1.1) uduelighed , uformåenhed