oblubienica ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) narzeczona lub panna młoda (1.2) ulubienica
(1.1-2)
(1.1) Ogrodem zamkniętym jesteś, siostro ma, oblubienico, / ogrodem zamkniętym, źródłem zapieczętowanymPieśń nad Pieśniami 4,12, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Piotr Rostworowski)..
(1.1) dwunastoletnia / książęca oblubienica
lubienie oblubieniec lubić oblubieńczy oblubieńczo
< < → zaślubić, poślubić
(1.1) używane w kontekście religijnym: Oblubienica Ducha Świętego, Oblubienica Chrystusa
(1.2) esperanto: (1.1) amatino