siblo ()
rzeczownik (1.1) syk
(1.1)
(1.1) Majstro taktojn akcelas kaj tonojn fortigas; • Ĵus, kordfalse, sonas siblo de serpento, • Aŭ grinc' de fer' sur vitroAdam Mickiewicz, Sinjoro Tadeo, Księga XII, str. 321, tłum. Antoni Grabowski, Pola Esperanto-Asocio, Warszawa 1986.. → Mistrz takty nagli i tony natęża, właśnie akordem fałszywie brzmi syk węża, jak zgrzyt żelaza po szkle. (1.1) Post momento la ardanta serpento flugis supren kun siblo kaj grincoHenryk Sienkiewicz, Tra dezerto kaj praarbaro, (Rozdział XLV), tłum. Mieczysław Sygnarski, GEO 2015.. → Po chwili żarzący się wąż wyleciał z sykiem i zgrzytem w górę.
(1.1) impresa siblo de muta cigano → uderzający syk niemego łabędzia • mallaŭta siblo → cichy syk
sibli sibla sible siblado