pisk () , , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) cienki, przenikliwy dźwięk
(1.1)
(1.1) Nagły pisk dochodzący z korytarza zelektryzował zebranych.
piszczeć, piskać, popiskiwać piskliwy, piszczałkowy pisklę , piszczałka
angielski: (1.1) squeal duński: (1.1) hvin , pib/piv niemiecki: (1.1) Piepen szwedzki: (1.1) tjut ukraiński: (1.1) писк włoski: (1.1) sgommata (pisk opon), strido
pisk ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) pejcz, bat, bicz (1.2) uderzenie pejczem
(1.1) en pisk, pisken, piske, piskene
(1.1) pisken eller guleroden? → marchewka czy bat?
(1.1) kat, nihalet kat
piske
< / <
pisk ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) bicz
pisk () писк
rzeczownik (1.1) pysk
(1.1) piskis