ruka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ręka
(1.1)
(1.1) Slomio sam ruku, moram u bolnicu. → Złamałem rękę - muszę jechać do szpitala.
ručni
ruka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ręka
(1.1)
rukávník
mít čisté ruce • mít obě ruce levé • ruka ruku myje • požádat o ruku
formy „ruk”, „rukách”, „rukami” używane są tylko w znaczeniu przenośnym, niezwiązanym z częścią ciała
ruka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ręka
(1.1) ruk|a, ~i, ruce, ~u, ~u, ruce; ruce, ~owu, ~oma, ruce, ~oma, ~oma; ~i, ~ow, ~am, ~i, ~ami, ~ach
(1.1) Wóni źarže w ruce bjachariki z winom. → Oni trzymają w ręce kubki z winem.
zobacz też: Indeks:Dolnołużycki - Części ciała
ruka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ręka
ruka () рука
rzeczownik (1.1) ręka (cała do barku)
(1.1) rukas
ruka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ręka
rúčka , rukáv , rukávce , rukavica , rukavička , rukavičkár , rukavičkárka , rukavičkárstvo ručný, rukávový, rukavičkársky ručne
(1.1) zobacz też: Indeks:Słowacki - Części ciała
ruka ()
czasownik (1.1) latać (1.2) skakać
(1.1) jak czasowniki regularne zakończone samogłoską a; formy podstawowe