badyl ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) łodyga rośliny, uschła i pozbawiona liści, sterczący patyk (1.2) chwast (1.3) noga łosia, jelenia, danielaMarek P. Krzemień, 1000 słów o łowiectwie, Warszawa 1986, s. 13. (1.4) wysoka osobaMonika Rzeszutek, Rośliny w szkolnym ogrodzie, czyli nazwy botaniczne w socjolekcie uczniowskim, „Acta Universitatis Wratislaviensis” no 2282, Język a Kultura, t. 16, Wrocław 2001, s. 228. (1.5) badyle – długie ręceMonika Rzeszutek, Rośliny w szkolnym ogrodzie, czyli nazwy botaniczne w socjolekcie uczniowskim, „Acta Universitatis Wratislaviensis” no 2282, Język a Kultura, t. 16, Wrocław 2001, s. 229. (1.6) badyle – sucha nać ziemniaków (1.7) poziewnik, Erazm Majewski, Słownik nazwisk zoologicznych i botanicznych polskich, zawierający ludowe i naukowe nazwy i synonimy polskie używane dla zwierząt i roślin od XV-go wieku aż do chwili obecnej, t. I, Warszawa 1891, s. 7.
(1.1-3)
(1.1) To są badyle zeszłorocznych pomidorów. (1.2) Co ty, uprawiasz tu badyle?
(1.3) bieg
badylarz , badylarka , badylarstwo badylek badylowy, badylowaty, badylkowaty, badylasty, badylarski
dylu-dylu na badylu • nogi jak badyle
(1.1) → kłująca bezlistna łodyga (pierwotnie: to, co kłuje), utworzone od → kłuć, nakłuwać, wbijać ( )
(1.2) (1.7) angielski: (1.1) dried stalk białoruski: (1.1) бадыль , бадыліна , сцябло francuski: (1.1) tige niemiecki: (1.1) Stängel wilamowski: (1.1) kłąk , śtengl