intryga () , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) chytre, podstępne działanie, zwykle przez wzajemne skłócenie jakichś osób, zmierzające do osiągnięcia jakiegoś celu (1.2) w utworach fabularnych, zwykle w dramacie: zbieg okoliczności lub umyślne działanie postaci, wywołujące konflikt i prowadzące do zmiany kierunku akcji
(1.1-2)
(1.1) Intryga Janka miała opłakane skutki. (1.2) Intryga w tej książce jest znakomita i nieprzewidywalna.
(1.1) prowadzić niecną intrygę • zetknąć się z misterną intrygą • wciągać kogoś w sieć intryg
(1.1) podstęp, knowanie, matactwo, machinacja
intryganctwo , intrygant , intrygantka intrygancki intrygować
snuć sieć intryg • snuć intrygi
angielski: (1.1) intrigue arabski: (1.1) خداع، دسيسة، مكيدة، كيد białoruski: (1.1) інтрыга bułgarski: (1.1) интрига duński: (1.1) intrige ; (1.2) intrige esperanto: (1.1) intrigo; (1.2) intrigo fiński: (1.1) juoni, juonittelu francuski: (1.1) intrigue gudźarati: (1.1) ખટપટ (khaṭapaṭa) hiszpański: (1.1) intriga interlingua: (1.1) intriga; (1.2) intriga islandzki: (1.1) undirferli , brögð / jidysz: (1.1) מאַניפֿאָרגע (maniforge) niemiecki: (1.1) Intrige rosyjski: (1.1) интрига , происки , козни ; (1.2) интрига szwedzki: (1.1) intrig węgierski: (1.1) intrika; (1.2) intrika włoski: (1.1) intrigo , tresca