organy ()
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga (1.1) instrument muzyczny stosowany głównie w kościołach, posiadający wiele piszczałek, klawiaturę i pedały; (1.2) forma skał bazaltowych przypominająca organy (1.1) (1.3) stanowisko pracy perfumiarza
(2.1) , i od: organ
(1.1-3) , (2.1)
(1.1) W katedrze znajdują się zabytkowe organy.
(1.1) organy piszczałkowe • organy kościelne • grać na organach
(1.1) instrument (1.2) skała
organista , organistka , organiścina , organistówka , organ , organellum , organizm organki organowy, organkowy, organiczny organowo, organicznie
(1.1) < < Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 138. (1.2) od (1.1)
afrykanerski: (1.1) orrel angielski: (1.1) organ arabski: (1.1) أرغن (ʾurḡun) baskijski: (1.1) organo białoruski: (1.1) арган , арганы bułgarski: (1.1) орган (organ) chiński standardowy: (1.1) / (fēngqín) chorwacki: (1.1) orgulje czeski: (1.1) varhany duński: (1.1) orgel esperanto: (1.1) orgeno estoński: (1.1) orel fiński: (1.1) urut francuski: (1.1) orgue fryzyjski: (1.1) oargel hindi: (1.1) ऑर्गन (ŏrgan) hiszpański: (1.1) órgano ido: (1.1) orgeno indonezyjski: (1.1) organa irlandzki: (1.1) orgán islandzki: (1.1) orgel japoński: (1.1) オルガン (orugan) jidysz: (1.1) אָרגל (orgl) kaszubski: (1.1) òrganë kataloński: (1.1) orgue koreański: (1.1) 오르간 (oreugan) litewski: (1.1) vargonai luksemburski: (1.1) Uergel łotewski: (1.1) ērģeles niderlandzki: (1.1) orgel niemiecki: (1.1) Orgel norweski (bokmål): (1.1) orgel norweski (nynorsk): (1.1) orgel norweski (riksmål): (1.1) orgel nowogrecki: (1.1) όργανο (órgano) ormiański: (1.1) երգեհոն (ergehon) portugalski: (1.1) órgão rosyjski: (1.1) орга́н rumuński: (1.1) orgă serbski: (1.1) оргуље (orgulje) słowacki: (1.1) organ słoweński: (1.1) orgle szkocki gaelicki: (1.1) òrgan szwedzki: (1.1) orgel tajski: (1.1) ออร์แกน (ɔɔ-gɛɛn) turecki: (1.1) org, organ ukraiński: (1.1) орган (orhan) węgierski: (1.1) orgona wietnamski: (1.1) đại phong cầm wilamowski: (1.1) ügl , ügyl włoski: (1.1) organo