Od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami jako dowódca 26 Dywizji Pancernej na Froncie Zachodnim, brał udział w walkach obronnych na Białorusi, od września 1941 do lutego 1943 był zastępcą generalnego inspektora kawalerii Armii Czerwonej, a od marca do maja 1943 zastępcą dowódcy 4 Armii Pancernej w Moskiewskim Okręgu Wojskowym. Od maja 1943 dowodził 3 Gwardyjskim Korpusem Zmechanizowanym, walczył na Froncie Stepowym, Woroneskim, 1 Ukraińskim, 3 Białoruskim, 1 i 2 Nadbałtyckim i Leningradzkim, brał udział w bitwie pod Kurskiem, operacji biełgorodzko-charkowskiej, wyzwoleniu Lewobrzeżnej Ukrainy, operacji witebsko-orszańskiej, mińskiej, wileńskiej i szawelskiej i w blokadzie niemieckich wojsk w Kurlandii, był dwukrotnie ranny. Szczególnie wyróżnił się podczas operacji witebsko-orszańskiej, w czerwcu 1944 umiejętnie zorganizował przełamanie obrony przeciwnika w rejonie Witebska i Orszy, później wziął udział w wyzwalaniu Lepela, 28 czerwca 1944 sforsował Berezynę na północny wschód od Borysowa i uchwycił przyczółek. W 1945 uczestniczył w wojnie z Japonią jako dowódca 3 Gwardyjskiego Korpusu Zmechanizowanego Frontu Zabajkalskiego, biorąc udział w operacji mandżurskiej.