Po wojnie dowodził dywizją zmechanizowaną i był zastępcą dowódcy armii zmechanizowanej w Nadmorskim Okręgu Wojskowym, a od marca do sierpnia 1947 pomocnikiem dowódcy Wojsk Lądowych ds. wojsk pancernych i zmechanizowanych, później dowódcą dywizji pancernej i od marca 1950 do grudnia 1951 dowódcą 4 Gwardyjskiej Armii Zmechanizowanej w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech. W 1952 ukończył wyższe kursy akademickie przy Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego, 1952−1953 był pomocnikiem dowódcy wojsk Karpackiego Okręgu Wojskowego, od października 1953 do kwietnia 1957 dowódcą 3 Gwardyjskiej Armii Zmechanizowanej, od kwietnia 1957 do kwietnia 1958 dowódcą 18 Gwardyjskiej Armii w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, 1958-1965 zastępcą naczelnika Wojsk Pancernych Armii Radzieckiej, w październiku 1965 został zwolniony do rezerwy. Był honorowym obywatelem Wilna, Aktiubińska, Złotonoszy, Smorgoń i Tukums. Pochowano go na Cmentarzu Nowodziewiczym.