otrzymał kilka ciosów siekierą i postrzał w płuco. Pomocy medycznej udzielił mu żydowski lekarz-więzień Szulim Bresler, pod którego opieką Duboisa odwieziono następnie do szpitala w Chełmie.
W szpitalu przebywał do stycznia 1944 roku. Następnie w ślad za większością weteranów akcji „Reinhardt” został przeniesiony do Einsatz R operującej na wybrzeżu Adriatyku. Zadaniem tej jednostki była likwidacja miejscowych Żydów oraz walka z jugosłowiańską i włoską partyzantką. Służbę pełnił w Trieście.
Losy powojenne W maju 1945 roku dostał się do amerykańskiej niewoli. W obozie jenieckim przebywał do grudnia 1947 roku. Po zwolnieniu zamieszkał w Schwelm, gdzie wykonywał zawód ślusarza.
Był jednym z ośmiu byłych esesmanów sądzonych w procesie załogi Bełżca. W śledztwie zasłaniał się niepamięcią i starał się minimalizować rozmiar popełnionych w obozie zbrodni. W sierpniu 1963 roku zachodnioniemiecka prokuratura postawiła mu zarzut pomocnictwa w zamordowaniu co najmniej 360 tys. Żydów. Podobnie jak pozostali oskarżeni nie zaprzeczał swojemu udziałowi w Zagładzie, twierdził natomiast, że działał pod przymusem, nie mając możliwości sprzeciwienia się rozkazom przełożonych lub uzyskania przeniesienia z Bełżca.