W 1967 roku na północy wyspy wybudowano pierwszy długi, liczący 800 metrów tunel, zapewniając miasteczku Siglufjörður całoroczne połączenie drogowe z resztą kraju.
Drugi tunel, otworzony w 1977 roku, zastąpił trudną drogę przez przełęcz Oddsskarð do miasteczka Neskaupstaður, położoną we wschodniej części Islandii, którą można było użytkować tylko podczas krótkiego lata.
Trzeci tunel został otworzony na północy, w 1992 roku, zastępując bardzo niebezpieczną górską drogę do miasta Ólafsfjörður.
W 1996 roku, w Vestfirðir otworzono tunel Vestfjarðagöng, kończąc zimową izolację trzech osad, łącząc je w miasteczkiem Ísafjörður. Wszystkie te tunele zostały zbudowane w jako jeden pas, z regularnie rozmieszczonymi mijankami, umożliwiającymi ruch w obie strony.
Gdy technologia została udoskonalona i stała się tańsza, a Islandia bardziej dostatnia w latach 90., drążenie tuneli stało się realną opcją do stworzenia w miejscach, które nie były wcześniej uwzględniane.