W latach 1929–1993 w miejscu fabryki materiałów wybuchowych działała papiernia.
Jednocześnie wraz z budową fabryki wytyczono w jej pobliżu teren o powierzchni około 5 ha, na którym postanowiono założyć osiedle dla zatrudnionych w niej urzędników i robotników. Pierwszych osiem budynków wzniesionych zostało już w roku 1895, kolejne wybudowano w latach 1897–1899 (przy obecnej ul. Armii Krajowej 7, 9, 11 i ul. Obrońców Pokoju 1), 1904 (przy ul. Armii Krajowej 13), 1907 (przy ul. Składowej 7) oraz 1910–1920 (zasadnicza część zabudowy). Osiedle to dało początek współczesnym Boruszowicom; wcześniej bowiem, w odległości ok. 4 km na wschód od Kolonii Fabrycznej, nad Wodą Graniczną, istniała niewielka osada śródleśna Boruschowietz należąca do Hencklów von Donnersmarck, zlikwidowana i spalona w I połowie XIX wieku, nazywana przez okolicznych mieszkańców „Starym Boruszowcem”.