Pertraktacje Habsburgów z Osmanami nie zdołały przekonać Turków do odstąpienia od wyprawy wojennej.
Zagrożony najazdem cesarz Leopold I zwrócił się do Polski z propozycją zawarcia zaczepno-obronnego przymierza przeciw Turcji.
Zabiegi polityczne thumb|Janczarzy thumb|Marcello Bacciarelli Oswobodzenie Wiednia przez Jana Sobieskiego – Zamek Królewski w Warszawie.
Dyplomacja Rzeczypospolitej Ciągłe napięcia na granicy polsko-tureckiej były powodowane najazdami Tatarów na Polskę oraz Kozaków na Imperium Osmańskie (chadzki kozackie). Strefą sporną były tereny Mołdawii i Wołoszczyzny. W latach 1620–1621 doszło na tym tle do wojny. Polska poniosła klęskę w bitwie pod Cecorą. Do połowy XVII wieku politykę obu krajów cechowało dążenie do utrzymania pokoju.
Fakt oddania się hetmana kozackiego Petra Doroszenki pod władzę turecką posłużył Turkom za pretekst do rozpoczęcia w 1672 kolejnej wojny. Sukcesy tureckie doprowadziły w tym samym roku do podpisania pokoju w Buczaczu, którego warunków nie uznał jednak sejm polski. W 1673 roku Polska pobiła Osmanów pod Chocimiem. Zawarty w 1678 r. traktat Gnińskiego był porażką polskiej dyplomacji i w praktyce ratyfikował niekorzystny dla Rzeczypospolitej rozejm w Żurawnie. Następstwem tego traktatu było także pogrzebanie idei współpracy Rzeczypospolitej z Turcją.