Król Jan III Sobieski postanowił zmienić kierunek swojej polityki i spróbował utworzyć koalicję, początkowo z Francją i Szwecją, skierowaną przeciwko Prusom Królewskim. Zawarcie pokoju pomiędzy Szwecją, Francją i Brandenburgią (9 lipca 1679) zniweczyło te plany. Sobieski w celu zapewnienia poparcia mas szlacheckich dla uzyskania tronu przez jego syna postanowił skierować działanie dyplomatyczne przeciwko Turcji. Polska próbowała stworzyć porozumienie polsko-habsbursko-rosyjskie, ale zarówno car, jak i cesarz nie byli zainteresowani. Dopiero w efekcie zagrożenia tureckiej inwazji, mającej wesprzeć powstańców, Imre Thökölyego, Leopold I zimą 1681/1682 zaczął zabiegać o sojusz zaczepno-obronny z Polską.
Dyplomacja habsburska Pomimo strat terytorialnych cesarstwo nie było zainteresowane prowadzeniem wojny z Osmanami, dlatego odrzucono projekt przymierza, wysunięty przez Polskę. Cesarz Leopold I uwikłał się tymczasem w konflikt z Francją (będącą wówczas u szczytu potęgi). Król Francji Ludwik XIV rozpoczął wtedy tzw. politykę reunionów i wysunął roszczenia do szeregu terytoriów nad Renem;