Ze względu na wyjątkową wartość historyczną, obumarłe drzewo starano się za wszelką cenę zachować. W latach 1992–1993 wykonano szereg zabiegów konserwatorskich, m.in. nasączono je płynami impregnacyjnymi, korzenie wzmocniono żelbetową konstrukcją i dokonano cięcia kosmetycznego drobnych gałęzi. Wykonano również metalową obręcz, do której przymocowano tabliczki. Mimo tych zabiegów, pod koniec 2002 roku drzewo zaczęło się niebezpiecznie przechylać, grożąc wywrotem. Aby temu zapobiec, wzmocniono je dodatkowo podporami.
Na początku 2004 roku, na podstawie trzech ekspertyz, uznano, że trwałe zabezpieczenie narażonego na czynniki atmosferyczne drewna nie jest możliwe. Postanowiono ściąć drzewo i zastąpić je kopią-pomnikiem, wykonanym z brązu. Dzięki staraniom stołecznej konserwator zabytków Ewy Nekandy-Trepki Rada m.st. Warszawy wyasygnowała na ten cel 280 tys. zł. Ze względu na nietypowy charakter prac, wykonanie pomnika postanowiono zamówić z wolnej ręki. Wybór poprzedziły spotkania dyrekcji Muzeum Więzienia Pawiak z potencjalnymi wykonawcami. Ostatecznie zadanie stworzenia odlewu otrzymały Gliwickie Zakłady Urządzeń Technicznych.