Trzykrotnie stwierdzane w Etiopii, między 700 a 2500 m n.p.m.
Pożywieniem derkaczków są dżdżownice, mięczaki, owady i ich larwy (szczególnie termitów, mrówek, chrząszczy i prostoskrzydłych) oraz niewielkie płazy bezogonowe. Zjadają również nasiona, szczególnie traw, oraz inną materię roślinną – źdźbła traw, pąki i liście. Pożywienia szukają zarówno w ukryciu, jak i na otwartej przestrzeni na drogach. Zbierają je z ziemi, z podstaw kęp traw, przetrząsają ściółkę lub rozgrzebują dziobem glebę (zarówno wilgotną, jak i suchą). Najbardziej aktywne są rano, a ogółem – głównie o świcie i zmierzchu, chociaż utrzymują aktywność cały dzień, również podczas mało intensywnych opadów deszczu.
Wielkość terytoriów zajmowanych w okresie lęgowym oszacowano na 2,6 ha na 1 osobnika, natomiast na zimowiskach – 1,99–2,73 ha. Badane były populacje odpowiednio w Ndola (Zambia) i w Mombasie (Kenia). Jeśli na jednym obszarze pojawiają się derkaczki i derkacze – gniazdujące w Palearktyce i dzielące część zimowisk z derkaczkami – to derkacze występują w niższych zagęszczeniach i w suchszych środowiskach. Derkaczki zwykle przebywają pojedynczo lub w parach, podczas wędrówek łączą się w grupy złożone z najwyżej 6 osobników. Są to stosunkowo mało płochliwe ptaki, łatwo dające się podejść, a wystraszone zwykle oddalają się nie dalej niż na 100 m.