Od wczesnej młodości do wybuchu II wojny światowej był aktywnym harcerzem dochodząc do stopnia harcmistrza. Będąc na III roku studiów został młodszym asystentem w Katedrze Fizyki. Równocześnie zaangażował się w pracę społeczną w kierownictwie „Bratniaka”. Po zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną został aresztowany przez NKWD za przynależność do Związku Harcerstwa Polskiego i osadzony w jednym z obozów pod Lwowem, skąd zbiegł. Przez tę pierwszą okupację sowiecką Lwowa ukrywał się. Po najeździe Niemiec prowadził własne przedsiębiorstwo budowlane, będąc równocześnie w szeregach Armii Krajowej i uczestnicząc czynnie w ruchu oporu oraz tajnym nauczaniu. W 1944 opuścił Lwów i po rocznym pobycie w Pleśnej k. Tarnowa (dokąd zaraz po zakończeniu wojny sprowadził swoją matkę z Białegostoku) z końcem 1945 osiedlił się w Krakowie.
thumb|Edward Komarnicki z żoną (Kraków, lipiec 1980) W latach 1945–1949 pracował na różnych stanowiskach inżynierskich na terenie Krakowa i Górnego Śląska m.in. w Zarządzie Odbudowy Kolei.