W roku 1958 Edward Komarnicki uzyskał doktorat na Wydziale Budownictwa Politechniki Wrocławskiej na podstawie dysertacji pt. Zagadnienie wodoodporności gipsobetonów żużlowych i stosowanie ich w ścianach zewnętrznych budynków (promotorem był prof. Mieczysław Zachara). Jego rozprawa pt. Zagadnienie stosowania gipsu w budownictwie stała się podstawą habilitacji przeprowadzonej w 1962 na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Gdańskiej. W jego dorobku znajduje się ponad pięćdziesiąt oryginalnych artykułów naukowych publikowanych w kraju i za granicą. Był autorem sześciu – bardzo pomocnych w procesie nauczania – skryptów akademickich. Ostatni z nich w 1981 został wyróżniony Nagrodą Ministra Nauki, Techniki i Szkolnictwa Wyższego.
W latach 1952–1962 uczestniczył w pracach Międzynarodowego Stowarzyszenia Badawczego Materiałów i Konstrukcji (RILEM), w latach 1964–1969 był członkiem Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa oraz zastępcą przewodniczącego Rady Naukowo-Technicznej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach. Był organizatorem i przez dziesięć lat (1973–1983) przewodniczył Komisji Budownictwa i Gospodarki Wodnej w Rolnictwie Krakowskiego Oddziału Polskiej Akademii Nauk. Był również w PAN członkiem Komisji Budownictwa oraz Komisji Nauk Rolniczych i Leśnych.