W sierpniu 1944 jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego w Lublinie i w stopniu kapitana był ordynatorem oddziału chorób wewnętrznych i zakaźnych w szpitalu wojskowym, potem zaś kolejno w szpitalach w Otwocku i Gdańsku-Oliwie do końca 1945.

Wrocław W lutym 1946 na zaproszenie profesora Ludwika Hirszfelda objął stanowisko adiunkta w Zakładzie Mikrobiologii Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1947 i 1957 jako stypendysta Fundacji Rockefellera wyjeżdżał do Stanów Zjednoczonych, gdzie studiował metody badań wirusologicznych. W latach 1946–1950 organizował kursy doszkalające dla lekarzy i farmaceutów, na których wykładał mikrobiologię, immunologię i naukę o antybiotykach. W 1950 habilitował się we Wrocławiu na podstawie pracy Badania nad hemaglutynacją wywoływaną przez wirusy grypy (Wrocław 1952). Już jako docent ukończył studia biologiczne na Uniwersytecie Wrocławskim, uzyskując tytuł magistra.

Zakład Wirusologii Instytutu Immunologii i Terapii Doświadczalnej W 1949 po powrocie z USA zorganizował pracownię wirusologiczną przy Zakładzie Mikrobiologii Lekarskiej. Pracownia stała się zaczątkiem Zakładu Wirusologii Instytutu Immunologii i Terapii Doświadczalnej. W 1954 został kierownikiem tego Zakładu i pełnił tę funkcję do swojej śmierci.