Wówczas to, w geście wdzięczności, przedstawiciele tego rodu książęcego zaczęli starać się o koronację cudownej figury. Zgody na koronację udzielił Benedykt XIV, a dokonał jej 8 września 1763 roku (już za pontyfikatu Klemensa XIII) metropolita lwowski – Wacław Hieronim Sierakowski, korony ufundował Jerzy Ignacy Lubomirski.

Zabór austriacki Gdy w 1787 w okresie rozbiorów władze wydały nakaz kasaty jednego z rzeszowskich zakonów żebraczych, biskup przemyski Antoni Gołaszewski zdecydował o oddaniu budynków reformackich, stwierdzając, że bernardyni są „bardziej przydatni miastu”. Niemal od początku swojej bytności w mieście bernardyni prowadzili jadłodajnię dla ubogich, dom gościnny dla pielgrzymów i uprawiali ok. 15 ha ziemi. Handlowali również sadzonkami owoców, warzyw i kwiatów. W 1863 obchody stulecia koronacji wizerunku Matki Boskiej zgromadziły 100 tys. wiernych, głównie z Galicji. Trzy lata później korony zostały skradzione. W 1896 metropolita wileński Karol Hryniewiecki dokonał nowej koronacji, która przyciągnęła 60 tys. wiernych. W 1913 obchodzona była 400. rocznica objawień.