Głównym celem bernardynów sprowadzonych na wschód Rzeczypospolitej było nawracanie na katolicyzm prawosławnych mieszkańców tych terenów oraz odnowa życia religijnego lokalnej ludności. Do najważniejszych sanktuariów maryjnych prowadzonych przez ten zakon w jego prowincji ruskiej należały Leżajsk, Radecznica i Lwów. Na ok. 170 ośrodków bernardyńskich w Polsce aż 50 poświęcone było kultowi maryjnemu. Ośrodek rzeszowski wyróżniał się na tym tle jako sanktuarium pasyjne.
Wiek: XVII i XVIII 25 marca 1629 doszło do uroczystości przekazania klasztoru bernardynom. Udział w niej wzięli M. S. Ligęza wraz z żoną Zofią de domo Rzeszowską, prowincjał ks. Michał Heller i 3 braci, którzy na stałe zamieszkali w Rzeszowie. Wkrótce klasztor rozbudowano i sprowadzono więcej zakonników. Zmarłego w 1637 Ligęzę zgodnie z jego życzeniem złożono pod progiem kościoła. Dalszy protektorat nad klasztorem sprawowała jego córka – Konstancja i zięć – Jerzy Sebastian Lubomirski. W miarę upływu czasu, wśród lokalnej społeczności rzeszowski ośrodek kultu zasłynął jako miejsce cudów. Wedle zapisków klasztornych cudów mieli doświadczyć Lubomirscy herbu Drużyna, (Jerzy, który został ocalony od śmierci przez postrzał i Teodor, który jako dziecko zachorował bardzo ciężko).