Loewenstein uważał, że należy ukonstytuować środki represyjne skierowane przeciw grupom wewnątrz państwa mogącym zaszkodzić demokracji (głównie ruchom nazistowskim w jego dobie). Należy odmówić tym grupom korzystania z podstawowych praw. Jego zdaniem obrona demokracji wymagała przecięcia linii komunikacyjnych łączących oportunistyczne elity polityczne z niestabilnymi obywatelami, stanowiącymi ich zaplecze wyborcze.
Postulowanymi przez Loewensteina instrumentami obrony demokracji było głównie wprowadzenie do różnego rodzaju aktów prawnych, również ustaw i kodeksu karnego, regulacji przewidujących karalność zachowań określanych jako zagrażające demokracji. Środki, które dopuszcza demokracja walcząca celem wyeliminowania dostrzeżonych przez siebie zagrożeń to m.in.:
zakaz działalności wywrotowych organizacji, zakaz tworzenia organizacji paramilitarnych, pozbawienie mandatu zwolenników tych partii, które popierają zmianę formy rządów za pomocą środków niezgodnych z prawem, ograniczenia wolności słowa, w tym poprzez penalizację zniesławienia instytucji politycznych, nawoływania do przemocy lub nienawiści względem różnych grup społecznych, ograniczanie prawa do zgromadzeń, utworzenie policji o charakterze politycznym, której zadaniem jest kontrolowanie ruchów antydemokratycznych i antykonstytucyjnych.