Po wybuchu II wojny światowej, w 1940 roku został zatrzymany w Krakowie przez Niemców i odsadzony na kilka miesięcy w więzieniu Montelupich. 5 kwietnia 1941 roku został osadzony w KL Auschwitz jako więzień polityczny – przyznano mu numer 11726. W 1944 roku został przeniesiony do obozu KL Sachsenhausen, a 19 grudnia tego samego roku do KL Buchenwald, gdzie przyznano mu numer 96970. Tam też doczekał się wyzwolenia przez wojska alianckie.
Powrócił do Katowic jesienią 1945 roku. Został dyrektorem Śląskich Linii Autobusowych, które wznowiły działalność 25 marca 1946 roku. Przystąpił do odbudowy przedsiębiorstwa w czasach niedoboru pojazdów oraz przeobrażania gospodarki. Pod koniec 1949 roku władze komunistyczne rozpoczęły rozliczanie osób związanych z przedwojenną sanacją, w wyniku którego został on pozbawiony stanowiska dyrektora naczelnego i przeniesiono go na stanowisko referenta. Następnie zmuszono go do odejścia z przedsiębiorstwa. Zatrudnił się jako radca prawny w jednym z chorzowskich przedsiębiorstw, gdzie pracował do emerytury.
Po II wojnie światowej zasiadał w radzie naczelnej Związku Weteranów Powstań Śląskich, a także działał w katowickim kole Polskiego Związku Byłych Więźniów Politycznych.
Zmarł na chorobę nowotworową w 1967 roku. Został pochowany na cmentarzu przy ulicy H.