Po zakończeniu wojny Stanietz pozostał na Śląsku i był krótko internowany. Dzięki wstawiennictwu Gerharta Hauptmanna został zwolniony. Po śmierci swojego wielkiego idola, Stanietz był pasażerem specjalnego pociągu Gerharta Hauptmanna do Drezna 21 lipca 1946 roku. W 1948 roku osiadł w odległej wsi Kritzenast w Bawarskim Lesie, z dala od powojennego świata teatralnego. Ostatnią sztuką wystawioną za jego życia była Die Brüder, którą napisał w 1945 roku i za którą w 1950 roku otrzymał Nagrodę Adalberta Stiftera podczas Pfingstfesttage der Sudetendeutschen w Kempten. Sztuka była wystawiona w Donaueschingen w 1952 roku.
Walter Stanietz zmarł 13 maja 1965 roku na zawał serca w Kritzenast. Jego grób znajduje się na cmentarzu w sąsiedniej wsi Ast (powiat Waldmünchen).
Walter Stanietz był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą żoną była Gerda Tschechne, a od 1945 roku jego drugą żoną była Uta Charlotte Schibura, z którą miał córkę. Uta Charlotte Schibura zmarła 15 stycznia 2016 roku w Rottach-Egern. Z innych związków Walter Stanietz miał trzy córki i syna.