sam Niekrasow również dziękuje Aleksandrowowi za pomoc w publikacji powieści w swojej książce wspomnieniowej „Saperlipopet”. Twardowski polecił rękopis, pierwotnie zatytułowany Na krańcu świata, do opublikowania najpierw w wydawnictwie „Pisarz radziecki”, a po otrzymaniu odmowy – w redakcji czasopisma „Znamia”. Powieść, przemianowaną na Stalingrad, szybko opublikowano w numerach 8–10 tego czasopisma w 1946 roku. Pod tym samym tytułem została wydana jako samodzielna książka w tym samym roku przez wydawnictwo „Moskiewski Robotnik”. Wszystkie kolejne wydania nosiły zmieniony tytuł W okopach Stalingradu.
W 1962 roku, kiedy książka została wznowiona, na prośbę Goslitizdat (reprezentowanego przez jego dyrektora Grigorija Władykina), usunięto z niej niektóre odniesienia do Stalina, ale Niekrasow odmówił całkowitego podporządkowania się tym żądaniom, pisząc do Władykina: „Żądali [ode mnie], abym wstawił do powieści specjalny rozdział poświęcony Stalinowi. Wtedy odmówiłem. Teraz żądają ode mnie czegoś przeciwnego, ale i na to się zgodzić nie mogę. Nie chcę grzeszyć przeciwko prawdzie”.