Podczas uroczystości państwowych faraon zakładał Białą Koronę Górnego Egiptu lub Czerwoną Koronę Dolnego Egiptu, zależnie od pochodzenia swojej dynastii. W niektórych przypadkach obie korony łączono, tworząc pschent – Podwójną Koronę, symbolizującą jedność obu krain. W niektórych przypadkach diadem królewski mógł być ozdobiony dwoma piórami, które nawiązywały do więzi faraona z bogiem Horusem, uosobieniem sprawiedliwości Maat oraz hipostazą Ozyrysa – wodzem i obrońcą nomu Anzti.
W przypadku najważniejszych uroczystości, gdy faraon pragnął szczególnie podkreślić swoje związki z Ozyrysem lub Chnumem, baranim stwórcą, zakładał koronę atef. Było to nakrycie głowy, wyróżniające się bogatą ornamentyką i znaczną wagą, co ograniczało swobodę ruchów władcy. Atef składała się z Białej Korony otoczonej piórami, rogami barana oraz świętymi wężami. Całość uzupełniały lśniące tarcze słoneczne. W okresie Nowego Państwa ta korona stopniowo wyszła z użycia, ustępując miejsca wygodniejszej i estetycznie dopracowanej Niebieskiej Koronie – cheperesz. Była ona wykonana z formowanej skóry, zszytej złotą nicią, a jej obrzeże oplatał święty wąż – symbol Uadżet, opiekunki Dolnego Egiptu. W Górnym Egipcie jej odpowiedniczką była Nechbet, przedstawiana pod postacią jastrzębia.