Okrążająca koronę kobra oraz umieszczony nad nią dysk słoneczny stały się znakami trwałej jedności faraona i jego dwóch królestw.
Faraon nosił charakterystyczne nakrycie głowy – nemes. Był to pasiasty kawałek tkaniny, który zakładano na perukę. Materiał opadał na czoło, przechodził za uszami. Wiązano go u nasady szyi, podczas gdy jego końce swobodnie spływały na ramiona i klatkę piersiową. W czasach Starego Państwa, gdy życie było skromne, a myśl filozoficzna rozwijała się intensywnie, faraon często był przedstawiany w sztuce z odkrytym torsem. Miało to symbolizować jego gotowość do wysiłku oraz brak przywiązania do wygód. Nawet w epoce największej świetności, za Nowego Państwa i rządów późniejszych dynastii, jego strój pozostawał prosty i luźny, zgodny z ówczesną modą. Wizerunku władcy dopełniały berło i bicz – symbole tego, że faraon pełni rolę troskliwego pasterza, ale potrafi karać, by utrzymać porządek i posłuszeństwo.
Arystokracja Przedstawiciele wyższych warstw społecznych ubierali się zazwyczaj w białe lniane odzieże. Egipcjanie cenili płócienne szaty, co potwierdzają liczne przedstawienia w sztuce, zapiski oraz odkrycia archeologiczne samych tkanin. Mężczyźni zakładali je na przepaskę biodrową, a kobiety na spódnice lub koszule.