Na stopień kapitana rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 7. lokatą w korpusie oficerów piechoty.

W czasie II wojny światowej przebywał w Warszawie i Radomiu, gdzie od 1941 roku był dyrektorem technicznym przedsiębiorstwa Radomski Torf. W 1940 roku był jednym z założycieli tajnej organizacji polskich inżynierów górnictwa, która przygotowywała plany przejęcia górnictwa przez polskie władze po wyzwoleniu Górnośląskiego Zagłębia Węglowego.

31 lutego 1945 roku rozpoczął pracę w Centralnym Zarządzie Przemysłu Węglowego. W latach 1948–1965 pracował w Głównym Instytucie Górnictwa (pierwotnie pod nazwą Główny Instytut Paliw Naturalnych) jako kierownik Działu Koordynacji Prac Naukowych i naczelny redaktor prac naukowych instytutu, a potem jako doradca naukowy. Kierował m.in. badaniami nad geograficznym rozmieszczeniem różnych typów węgli w pokładach siodłowych GZW oraz pracami nad określeniem urabialności węgli.