prowadzonych przez firmę Knothe i Przedpełski, a później przez kilka miesięcy w kopalni węgla brunatnego „Ochle” w Wielkopolsce, w okolicach Koła i Konina.

Po przyłączeniu części Górnego Śląska do Polski, w 1923 roku zaczął pracę w Okręgowym Urzędzie Górniczym w Katowicach, będąc w latach 1926–1937 jego naczelnikiem. Opracował tam ulepszone metody eksploatacji kopalin. W 1924 roku wstąpił do Stowarzyszenia Polskich Inżynierów Górniczych i Hutniczych, gdzie najpierw był sekretarzem, a następnie wiceprezesem Zarządu Głównego. Należał wraz z Brunonem Buzkiem, Andrzejem Madeyskim, Gustawem Różyckim i Benedyktem Wiszniewskim do grupy młodych inżynierów, którzy w latach 1925–1926 wysunęli program polonizacji górnośląskiego przemysłu, przeciwstawiając się polityce ugody z Niemcami. W latach 1929–1939 przewodniczył Komisji Pojednawczej i Arbitrażowej w Katowicach, która rozstrzygała spory pomiędzy pracodawcami a robotnikami. W latach 1930–1938 był redaktorem „Przeglądu Górniczo-Hutniczego”. W 1937 roku został naczelnikiem Wydziału Górnictwa Węglowego w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. Jego działalność w ministerstwie zmierzała do ograniczenia swobody działania prywatnego kapitału w górnictwie na rzecz państwa. W latach międzywojennych mieszkał w Katowicach przy ulicy Tadeusza Kościuszki 48.