Rozproszeniu uległ wspaniały księgozbiór. Najcenniejsze zbiory książkowe zostały wywiezione do Wrocławia i włączone do Śląskiej Biblioteki Centralnej. Reszta księgozbioru trafiła do bibliotek parafialnych i szkół na Śląsku. Rozporządzenie z 1810 r. zniszczyło ponad pięciowiekowy dorobek krzeszowskiego opactwa. Cystersi zostali zmuszeni do opuszczenia swych posiadłości. Proces dewastacji trwał aż do 1919 r. kiedy to w Krzeszowie zjawili się benedyktyniJ. Lubieniecki, Z dziejów Ziemi Kamiennogórskiej, Jelenia Góra 1996, s. 75-76..
Biblioteka benedyktyńska w latach 1919–1945 W 1919 r. benedyktyni, którzy zostali wypędzeni z klasztoru Emaus w Pradze, osiedlili się w Krzeszowie. Po wykupieniu budynków od niemieckiego państwa w 1923 r. stali się pełnoprawnymi właścicielami dawnego opactwa cysterskiego. Rozpoczęli odbudowę życia zakonnego i klasztoru, w tym również jego biblioteki. W ciągu kilku lat księgozbiór uległ znacznemu powiększeniu, osiągając w 1939 r. 40 tys. woluminów. Kolekcja ta obejmowała książki sprowadzone z innych klasztorów benedyktyńskich, pozyskane drogą wymiany i zakupu, a także książki pocysterskie. Biblioteka była dobrze konserwowana, a woluminy poddano oprawie w klasztornej introligatorni. Każda książka posiadała ekslibris oraz pieczęcie identyfikacyjne.