Cramer przedstawiał interpretację transakcyjną jako odpowiedź na problemy tradycyjnych sformułowań interpretacji kopenhaskiej: trudność określenia, gdzie zachodzi kolaps funkcji falowej, uprzywilejowany status pomiaru oraz sposób rozumienia nielokalnych korelacji. W tym sensie TIQM należy do rodziny interpretacji, które zachowują matematyczny aparat mechaniki kwantowej, ale próbują zastąpić niejasny język redukcji stanu bardziej fizycznym obrazem procesu pomiarowego.
Mechanizm transakcji Podstawowym pojęciem interpretacji transakcyjnej jest fala ofertowa (). Reprezentuje ona zwykłą amplitudę kwantową wysyłaną przez źródło ku możliwym absorberom. Każdy potencjalny absorber odpowiada falą potwierdzającą (), którą Cramer wiązał z zespolonym sprzężeniem funkcji falowej i z falą zaawansowaną biegnącą wstecz w czasie. Zestaw fal ofertowych i potwierdzających tworzy sieć możliwych transakcji.
Zrealizowana transakcja nie jest w tym obrazie lokalnym aktem zachodzącym wyłącznie w jednym momencie czasu. Ma ona charakter całościowy: obejmuje zarówno zdarzenie emisji, jak i zdarzenie absorpcji, a kolaps jest przedstawiany jako proces „atemporalny” wzdłuż całej transakcji.