W ujęciu Cramera funkcja falowa ma charakter bardziej ontologiczny niż w interpretacjach czysto instrumentalnych: fala ofertowa nie jest tylko zapisem wiedzy obserwatora, lecz realnym składnikiem opisu możliwego procesu. Jednocześnie status tej realności jest sporny. Ruth E. Kastner, rozwijając własny wariant interpretacji, argumentowała, że fale ofertowe i potwierdzające należy traktować jako możliwości istniejące na poziomie pozaczasoprzestrzennym, z którego dopiero wyłaniają się zdarzenia czasoprzestrzenne.
Zakres interpretacji obejmuje zarówno pojedyncze procesy emisji i absorpcji, jak i układy wielocząstkowe oraz stany splątane. Cramer utrzymywał, że transakcje narzucają warunki zachowania na skorelowane składniki możliwych fal i w ten sposób pozwalają opisywać układy wielocząstkowe bez porzucania obrazu fizycznych fal w zwykłej przestrzeni. To stanowisko także pozostaje dyskutowane, ponieważ część autorów uważa przestrzeń Hilberta za nieusuwalny element ontologii kwantowej, a nie jedynie narzędzie rachunkowe.