Studiował w rodzinnym mieście, a następnie filozofię, matematykę i astronomię w kolegium jezuickim w Kolonii – o czym sam wspomniał w liście dedykacyjnym do . W 1585 odbył podróż do Włoch, podczas której poznał Christopha Claviusa i nawiązał z nim trwałą korespondencję, a po powrocie specjalizował się w medycynie na uniwersytecie w Lowanium.
Pierwsze lata Po uzyskaniu licencjatu krótko praktykował jako lekarz w Huy, po czym wrócił do Lowanium. Od 1586 wykładał tam na uniwersytecie matematykę, a do 1592 także medycynę. W 1593 opublikował , w którym podał rozwinięcie liczby π do 16 miejsc po przecinku. Ostatnia cyfra była błędna: w druku znalazło się 1 zamiast 2. Był to wynik dokładniejszy niż uzyskany przez Viète’a w 1579 w . Dzieło zadedykował Claviusowi oraz matematykom swojej epoki, m.in. , którego cenił jako „biegłego we wszystkich działach matematyki”, Nicolasowi Petriemu i Simonowi Stevinowi. W dedykacji wspominał, że po powrocie do Lowanium na nowo oddał się matematyce i powziął zamysł matematyki uniwersalnej: