Doktryna Browna była jedną z licznych XVIII-wiecznych prób zastąpienia patologii humoralnej koncepcją nowożytną. Patologia humoralna, sięgająca starożytności, wywodziła chorobę z zaburzenia równowagi płynów ustrojowych. Drugim celem tych prób było uporządkowanie rozrastającej się nozologii, czyli klasyfikacji chorób. W ojczyźnie autora przyjęto ją chłodno, natomiast na przełomie XVIII i XIX wieku zyskała rozgłos w Europie kontynentalnej, a szczególnie trwałą pozycję w medycynie niemieckiego obszaru językowego, gdzie splotła się z filozofią przyrody romantyzmu. Na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej jej głównym rzecznikiem był Józef Frank, profesor Uniwersytetu Wileńskiego, który jednak po kilku latach doktrynę porzucił i stał się jej krytykiem. Do połowy XIX wieku brownizm zniknął z medycyny akademickiej, a w polskiej historiografii medycyny utrwalił się jako przykład jałowego doktrynerstwa. Nowsze badania zachodnie i polskie oceniają go ostrożniej, jako element procesu modernizacji medycyny klinicznej.
Nazwa