Rozwijano przy tym diagnostykę różnicową i próbowano łączyć jednostki chorobowe w grupy o wspólnej etiologii.
Charakterystyczne dla epoki było dążenie do zachowania podstawowej idei regulatywnej patologii humoralnej – że zdrowie jest stanem równowagi, a choroba wynikiem jej naruszenia – przy jednoczesnym podstawieniu w miejsce humorów innych czynników kształtujących ową równowagę. W większości szkół klinicznych rozwiązywano ten problem eklektycznie, wtłaczając do patologii humoralnej elementy spoza jej standardu.
Bezpośrednim zapleczem Browna była szkoła edynburska i nauczanie Williama Cullena (1710–1790). Brown był jego ulubionym uczniem i guwernerem jego dzieci, a dwoje własnych dzieci nazwał na cześć nauczyciela. Z czasem obaj popadli w ostry konflikt. Od Cullena przejął między innymi pojęcie stanu pośredniego () między (stanem rozluźnienia) a (stanem napięcia) metodyków. Od Friedricha Hoffmanna zaczerpnął zaś pojęcia spazmu i atonii jako przyczyn chorób powstających w odpowiedzi na bodźce środowiska, na które organizm reagował nieprawidłowo – nadmiernie albo zbyt słabo. W odróżnieniu jednak od Cullena, który budował rozbudowaną klasyfikację chorób, Brown przyjął model jednolity, sprowadzający wszystkie schorzenia do jednej zmiennej.
Doktryna
Geneza doktryny