Badacze opisują cokora mandżurskiego jako słomianoszarego z lekkim zabarwieniem żółtym bądź czerwonawym. Wyróżniają się popielatopłowe policzki i czoło. Natomiast na tyle głowy widnieje biała plama. Brzuch jest bardziej szary. Ani ogon, ani stopy prawie nie są porośnięte futrem. Sterczą z nich tylko długie, rzadkie, białe włosy.
Autorzy wspominają jeszcze otwór przysieczny dłuższy niż u Myospalax epsilanus.
Systematyka thumb|left|Rodzaj cokor obejmuje 5 gatunków, w tym cokora ałtajskiego Nowy gatunek ssaka, podobnie jak w przypadku Myospalax armandii, opisany został początkowo w rodzaju Siphneus, obecnie nie wyróżnianym. Milne-Edwards w 1874 opisał go bowiem jako Siphneus psilurus. Jako miejsce typowe autor ten podał na południe od Pekinu, Chihli w Chinach. Miał on na myśli dzisiejsze Hebei.
Obecnie gatunek zalicza się do rodzaju Myospalax, zwanego po polsku cokorem. Należy do swojej własnej grupy gatunków wedle części autorów. Inni zaś zaliczają go do grupy gatunków cokora stepowego, występującego bardziej na północ. Cokora mandżurskiego uznaje się za gatunek siostrzany kolejnego gatunku cokora Myospalax epsilanus, nie posiadającego polskiej nazwy. Niektórzy autorzy uznawali je nawet za pojedynczy gatunek.