Pogląd o ich bliskim pokrewieństwie podważał w 1991 roku Laurent, aczkolwiek jego pomysł został odrzucony przez innych badaczy. Bliskość obu gatunków potwierdziły badania morfologiczne jak i genetyczne za pomocą . Obecnie włącza się je do supergatunku psilurus. Niektóre populacje tego gatunku, te zamieszkujące Kraj Nadmorski, były niegdyś zaliczane do tego drugiego gatunku.
Cokor obejmuje obecnie pięć gatunków i wraz z drugim rodzajem Eospalax, czyli cokornik, należy do podrodziny Myospalacinae, zwanej po polsku cokorami. Podrodzina ta obejmowała w sumie 11 gatunków. Jest to jedna z 3 podrodzin ślepcowatych, oprócz bambusowców i ślepców. W przeszłości taksonomowie traktowali ją rozmaicie. Była niekiedy wyłączana ze ślepcowatych, także jako odrębna rodzina. Czynili tak choćby Pavlinov i Rossolimo w 1987. Inni autorzy łączyli ją z chomikami lub karczownikami, jak to robił Miller w 1896, a potem Kretzoi w 1955. W cokorach widziano też klad bazalny wśród Muroidea. Sytuacji nie ułatwiały błędy w oznaczaniu pobranych próbek. Nowe badania wskazały, że wszystkie 3 podrodziny ślepcowatych tworzą odrębny klad, ale oddzieliły się od siebie prawdopodobnie jeszcze przed wykształceniem wyspecjalizowanych adaptacji do podziemnego trybu życia, w epoce oligoceńskiej.