Pojawiają się w nim również istoty określane jako ludzie-rekiny.
Po upadku Interzony w 1923 roku Wokulski trafia do podwodnego ośrodka zamieszkanego przez uczonych niezależnych od Alki. Następnie przenosi się o ponad sto lat w przyszłość, gdzie spotyka istoty będące rezultatem przemian zapoczątkowanych przez niego i jego przeciwników. Podróżując między alternatywnymi wariantami historii, powraca ostatecznie do Kolonii Przylądkowej w 1878 roku. Tam, zamiast, jak planował, zapobiec stworzeniu Alki, pomaga młodszemu sobie przeżyć jej pierwsze zażycie. Powieść kończy się sceną, w której młodszy Wokulski spogląda na naczynie z przygotowaną substancją i rozważa, czy ją wypić, czy wylać.
Analiza
Inspiracje Lalką Dariusz Piechota zaliczył Alkaloid do współczesnych utworów literatury popularnej bezpośrednio nawiązujących do Lalki.
Marta Szpatowicz wymieniła Alkaloid wraz z Córką Wokulskiego Romana Praszyńskiego jako dwie powieści wydane w 2012 roku, w setną rocznicę śmierci Bolesława Prusa, które przedstawiają między innymi dalsze dzieje Stanisława Wokulskiego. Badaczka umieściła je w szerszym kontekście literackich kontynuacji i przekształceń Lalki.