MAR miał umożliwiać kierowanie obroną rozległego obszaru z jednego stanowiska. Radar wraz z centrum kierowania przetwarzałby dane o setkach celów, wybierał odpowiednią baterię i przekazywał jej cel do zwalczania. Jedna bateria miała zwykle znajdować się przy radarze MAR, a pozostałe rozmieszczano w jego otoczeniu. Baterie oddalone wyposażano w prostsze radary Missile Site Radar (MSR), przeznaczone przede wszystkim do śledzenia pocisków Sprint, zanim znalazły się w polu obserwacji radaru MAR. MSR były radarami pasywnie skanowanymi i tworzyły pojedynczą wiązkę, podczas gdy MAR mógł tworzyć ich wiele.
Pomimo pomyślnych prób koszt systemu MAR był bardzo wysoki. Wraz ze wzrostem złożoności zagrożenia antybalistycznego program Nike-X zarzucono na rzecz prostszych koncepcji, m.in. programu Sentinel, który nie wykorzystywał MAR. Drugi egzemplarz, MAR-II, pozostawiono na atolu Kwajalein.
Radziecki radar 5N65 (RSN-225), opracowany dla systemu obrony antybalistycznej S-225, wykorzystywał pasywny szyk fazowany, nie był więc radarem AESA. Prace nad systemem rozpoczęto w 1962 roku, a radar, znany na Zachodzie jako Flat Twin, testowano na poligonie .