na zapiski sądu drohickiego z 1552 roku, gdzie podczas wywodu szlachectwa Jan Nieciecki wprost zaświadczał o przynależności do rodu Gozdawitów. Późniejszymi właścicielami dóbr w Niecieczy były rodziny: Zaliwskich, Krasińskich, Skorupków, Łopuskich, Szydłowskich, Rawiczów. Od bardzo dawna cząstkowymi dziedzicami we wsi byli Suchodolscy, Ratyńscy, Remiszewscy, Lisieccy i Bujalscy. Drugi kościół został, staraniem Jana Dziekońskiego, regenta lubelskiego i miejscowego proboszcza ks. Jana Pacewicza, zbudowany w roku 1713. 21 października 1776 odbyło się w Niecieczy zebranie dekanalne kapłanów. 28 sierpnia 1784 Stanisław August Poniatowski przejeżdżał przez Nieciecz w trakcie podróży z Węgrowa do Sokołowa i dalej m.in. w kierunku Granne (podróż królewska związana m.in. z sejmem w Grodnie w 1784 r.); w wykazie stacji zapisano miejscowość jako wieś na trasie między Sokołowem a kolejnymi przystankami. W 1847 roku proboszczem parafii został ksiądz Franciszek Tuszyński (1806–1875). W 1863 roku, razem z ówczesnym dziedzicem Niecieczy Władysławem Aleksandrem Rawiczem (1832–1963), rozpoczął starania o budowę nowej świątyni. Rząd carski uznał jednak, że postawienie nowego kościoła będzie szkodliwe dla prawosławia.