Z jednej strony osjanizm wspierał tezę o niezakłamanym i prostym życiu cnotliwego ludu pozostającego w „stanie natury” (russoizm), łączył się z wizją sielankowego „złotego wieku” (gessneryzm), podkreślając rolę uczuć w życiu człowieka. Z drugiej strony idealizował daleką i bliżej nieokreśloną przeszłość (tendencja romansu pseudohistorycznego ówczesnego romantyzmu). Osjanizm pogłębiał również upodobanie do przeżywania kontaktu z naturą nie zmienioną przez człowieka, współgrał z istniejącym jednocześnie zamiłowaniem do dzikiego i melancholijnego pejzażu.
Kariera pieśni rozpoczęła się od licznych francuskich przekładów fragmentów, ukazujących się w wydanych we Francji antologiach lub czasopismach od lat 60. XVIII wieku. Większe znaczenie dla innych krajów miało jednak tłumaczenie włoskie Melchiorra Cesarottiego (1763) oraz niemiecki przekład Michaela Denisa (1768-1769) i Johanna Gottfrieda Herdera (1778-1779), a przede wszystkim prozatorska wersja Pierre’a Le Tourneura (Osian, fils de Fingal, barde du troisième siècle: Poésies galliques) z 1777 r., która stała się najpopularniejszym tłumaczeniem o międzynarodowym zasięgu – wszystkich polskich tłumaczeń Pieśni Osjana dokonano za pośrednictwem tej wersji.