Jako pierwszy przełożył Pieśni Ignacy Krasicki (druk wiosną 1793 r.). Fragmenty pieśni zostały przełożone przez Franciszka Karpińskiego, Konstantego Tyminieckiego, Franciszka Dionizego Kniaźnina (przekład drugiego eposu – Temory). Wszystkie tłumaczenia obejmowały jednak wyłącznie fragmenty (Krasicki – 150 stron, Kniaźnin – 350, natomiast przekład francuski Le Tourneura obejmował 600 stron). Pierwszy polski przekład całości został dokonany przez Seweryna Goszczyńskiego w postaci prozatorskiej (druk w 1838 r.).
Na ziemiach polskich nie rozwinął się typ „osjanidy” popularny na Zachodzie, polegający na dość dokładnej imitacji epoki, scenerii i wątków osjanicznych. Jednak przykład Osjana pobudził naszych poetów w dwu kierunkach, które w pewnym uproszczeniu nazwać można sentymentalnym i historycznym. Poezja osjaniczna dopomogła im również w stworzeniu postaci barda (piewca chwały swojej ojczyzny) w tych utworach, w których historyczna wizja łączyła się z profecją czy żałobnymi wspomnieniami. W XIX wieku stanowiła jeden z argumentów w dyskusji nad poezją naturalną i