Drugie z rzędu seminarium erygował w Braniewie kard. Hozjusz w tymże roku, ale dokument erekcyjny wystawił 2 tygodnie później od wrocławskiego. Prowadzenie seminarium przejęli jezuici. Następne seminarium powstało we Włocławku z fundacji biskupa Stanisława Karnkowskiego w 1569 r. i było prowadzone przez księży diecezjalnych. Kolejne powstało w 1576 r. w Poznaniu, utworzone przez biskupa Adama Konarskiego. Kilka dalszych seminariów powstało jeszcze w XVI w.: papieskie w Braniewie (1579), diecezjalne w Wilnie (1582), dla archidiecezji gnieźnieńskiej w Kaliszu (1591), w Płocku (1595) i Krakowie (1594). Najopieszalej postępowała realizacja postulatów trydenckich w tym zakresie w metropolii lwowskiej. Pierwsze seminaria założono tu w XVII w.
Potrzeby religijne i polityczne kraju spowodowały rozwój życia synodalnego. Największe znaczenie miały synody prymacjalne. Przewodniczyli im prymasi, a od 1556 r. łącznie z nuncjuszami apostolskimi. Brali w nich udział biskupi, opaci obydwóch prowincji kościelnych i delegaci kapituł katedralnych. Uchwały tych synodów, dotyczące spraw religijnych, społecznych, kulturalnych i politycznych, obowiązywały w całej Polsce, a także w diecezji wrocławskiej na Śląsku. W latach 1506–1643 odbyło się 30 takich synodów. Ostatni z nich odbył się w Warszawie za prymasa Macieja Lubieńskiego w 1643.