Ważne było też to, że jałowiec był źródłem cukru w napoju. Co więcej, według Adama Chętnika był on centralną rośliną kurpiowskiej kultury.
Przygotowanie napoju rozpoczynano od zebrania jagód jałowca, które następnie młócono kijami z krzewów na rozłożony materiał. Najlepsze owoce jałowca zbierano w słoneczne lato, a kiedy było mokro i chłodno, napój wytworzony z zebranych wówczas jagód mógł być kwaśny, a przez to gorszej jakości i smaku. Jagody suszono na słońcu, a następnie tłuczono w stępach lub kadłubkach. Celem było rozdzielenie jagód na dwie lub więcej części. Następnie owoce zalewano ciepłą wodą. Kolejnego dnia zlewano wodę i gotowano ją, zaprawiając chmielem. Po wystudzeniu napój miał klarowną konsystencję. „Piwo kozicowe” ma słodko-gorzki smak oraz jałowcowy aromat, lekko musuje. Z garnca jałowca robiono około dwóch garncy piwa. Zaprawiano je miodem albo cukrem. Jeśli napój dłużej stał w miejscu zbyt ciepłym, kwaśniał. Jeśli był zrobiony z dodatkiem miodu, po czasie powstawał ocet jałowcowy. Maria Żywirska pisała również, że w Puszczy Białej podczas wyrobu napoju używano lnianego płótna, by wytapiająca się z jałowca żywica mogła w nie wsiąknąć. Na wesela przygotowywano kilka beczek „piwa kozicowego”.