Przed 1914 nie dodawano doń żadnych przypraw.thumb|Piwo Koźϊcowe„Piwo kozicowe” było dla Kurpiów przede wszystkim napojem orzeźwiającym. Kurpie traktowali je również jako napój obrzędowy. Wyrabiano je m.in. na wesela, chrzciny i pogrzeby. Wierzono też, że jest to napój korzystnie wpływający na zdrowie. Trafiło także do ludowych pieśni. Współcześnie „piwo kozicowe” wytwarza się z jagód jałowca, wody, drożdży, cukru, miodu i nierzadko chmielu. Proporcje są różne w zależności od wsi, gospodyni, miejscowego zwyczaju.
„Piwo jałowcowe” było dawniej popularne nie tylko na Kurpiach. Napój ten wytwarzano w XIX wieku na Kaszubach. Pojawia się w jednym z najstarszych zabytków języka kaszubskiego, poemacie O reboku Czorlińścim co do Pucka po serce jachoł z 1880. Do II wojny światowej było powszechne również na Podlasiu, potem zwyczaj jego wytwarzania zanikł w tym regionie. Od 1964 Muzeum Rolnictwa w Ciechanowcu działa na rzecz wskrzeszenia tradycji wytwarzania „piwa jałowcowego” na Podlasiu. Napój znany był także na Warmii jako lenkwar lub piwo kadykowe. Był święcony w trzeci dzień świąt Bożego Narodzenia. Używano go do przygotowania noworocznego tortu o nazwie nowolat lub nowolatek. Tradycja przetrwała w niektórych wsiach na Warmii. W wielu regionach na północy Polski „piwo jałowcowe” wytwarzano do początku XX wieku. Od lat 80.