Jednym z najbardziej znanych utworów wykorzystujących technikę strumienia świadomości jest Ulisses (1922) Jamesa Joyce’a. Autora zainspirowała mało znana powieść Wawrzyny już ścięto (1888) Édouarda Dujardina, w której autor posłużył się monologiem wewnętrznym, oraz pisma Zygmunta Freuda. Wcześniej Joyce korzystał z monologu wewnętrznego w zbiorze opowiadań Dublińczycy (1914) i powieści Portret artysty z czasów młodości (1916). Strumień świadomości wykorzystał jeszcze w Finneganów tren (1939). Następnie zaczęli go wykorzystywać inni pisarze, w tym Virginia Woolf po raz pierwszy w Pani Dalloway (1925), William Faulkner m.in. w powieściach Wściekłość i wrzask (1929) i Kiedy umieram (1930), Hermann Broch, Samuel Beckett i inni.
W Polsce technikę strumienia świadomości wykorzystywali między innymi Jerzy Andrzejewski i Zofia Nałkowska. Podobnie także Witold Gombrowicz pisząc językiem stereotypów, frazeologizmów, narodowych kalek myślenia; takiego rodzaju strumienia świadomości użył Gombrowicz w powieści Trans-Atlantyk (1953).