W marcu 1931 wyjechał do ZSRR na kontrakt w w Charkowie. Założył „Przegląd Fizyczny Związku Sowieckiego” – centralny organ fizyki radzieckiej wydawany w językach angielskim i niemieckim i został jego pierwszym redaktorem naczelnym. Z racji obowiązków w Instytucie (jego faktycznej organizacji i budowy infrastruktury) jeździł często do Moskwy na rozmowy i uzgodnienia z ludowym komisarzem przemysłu ciężkiego ZSRR Sergo Ordżonikidze, jego zastępcą Jurijem Piatakowem, wreszcie z Nikołajem Bucharinem (na początku lat 30., przed objęciem w styczniu 1934 redakcji „Izwiestii”, dyrektorem departamentu badań naukowych komisariatu przemysłu ciężkiego).

W 1932 roku był świadkiem głodowej śmierci milionów ludzi podczas Hołodomoru na Ukrainie, lecz za sprawą ideologii interpretował fakty nie jako narodową tragedię, lecz krok naprzód w ewolucji ludzkości. Mieszkający z nim w Charkowie pisarz Arthur Koestler uważał, że konający na ulicach z głodu ludzie są „wrogami ludu, którzy wolą żebrać, niż pracować”. Sądził, że zniszczenie wsi ukraińskiej godzi się z ogólną historią postępu ludzkości. Koestler opuścił ZSRR w 1933, a na jego pożegnanie Weissberg na stacji powiedział: „Cokolwiek by się działo, wysoko dzierż sztandar Związku Radzieckiego!”.