W latach 1990–1993 park Nakajima stał się czwartym miejscem festiwalu, a w 1996 organizatorzy rozpoczęli rozsyłanie informacji przez internet. Zapraszano uczniów szkół z całej Japonii i zagranicy do zgłaszania pomysłów na śnieżne rzeźby. W 2005 roku w lokalizacji Makomanai zakończono 40-letnią historię i w następnym roku otwarto „Satorando” (Satoland), ale w 2009 zmieniono ją na tereny wokół hali „Tsudome” (Tsudōmu, Sapporo Community Dome, wielofunkcyjna hala w dzielnicy Higashi).
Organizacja festiwalu W przypadku braku śniegu w samym mieście jest on dowożony przed festiwalem m.in. z takich miejsc, jak: Iwamizawa, podnóża wulkanu Yōtei, przełęcz Nakayama. Największe rzeźby mają ponad 15 metrów wysokości i kilkadziesiąt metrów szerokości, a do ich budowy zużywa się 500 pięciotonowych ciężarówek śniegu.
Część dzieł nawiązuje do bieżących lub nadchodzących wydarzeń kulturalnych, sportowych, gospodarczych i politycznych. Np. w 2005 roku wyrzeźbiono replikę norweskiego parlamentu (dla uczczenia stulecia nawiązania stosunków między Japonią i Norwegią), kopię zamku w Nagoi (przypominającą wystawę Expo 2005 w Aichi) oraz bramy Janganmun fortecy Hwaseong (ze względu na czterdziestolecie normalizacji stosunków pomiędzy Japonią a Koreą).