W 1959 roku impreza zgromadziła 2,5 tys. śnieżnych rzeźbiarzy. Wówczas też po raz pierwszy wydarzenie zostało zaprezentowane w stacjach telewizyjnych i artykułach prasowych. Powołano Komitet Wykonawczy Festiwalu Śniegu w Sapporo.
W 1963 roku festiwal śniegu odbył się na terenie Makomanai należącym do Japońskich Sił Samoobrony. Było to drugie miejsce uznane w 1965 roku jako oficjalne.
W roku 1974 pojawiły się skutki światowego kryzysu naftowego. Nie można było kupić benzyny do małych ciężarówek wykorzystywanych do ugniatania, utwardzania miękkiego śniegu. Aby utrzymać śnieżne posągi w pozycji stojącej, użyto beczek po oleju jako rdzeni. W tym samym roku zorganizowano pierwszy międzynarodowy konkurs rzeźby ze śniegu, a w następnych latach rozszerzono udział uczestników ze świata i wprowadzono podział na rzeźby krajowe i międzynarodowe.
W 1983 roku dzielnica rozrywki Susukino została wybrana jako trzecia lokalizacja festiwalu pod nazwą „Susukino Ice Festival”. Zasłynęła ona spektakularnymi pokazami oświetlonych rzeźb ze śniegu, zapoczątkowując nowy wymiar festiwalu.